stray_alchemist

Z dedykacją dla Ninedin i Fabulitas, bez których ten temat w ogóle nie przyszedłby mi do głowy.

Poruszył mnie tekst Pauliny Małochleb, poświęcony blogerom (czy też raczej - sztucznie zarysowanym antagonizmom i liniom podziału w blogosferze). Nie dlatego, że odniosłam go do siebie - chyba nie jestem stuprocentową blogerką, prędzej osobą okazjonalnie i nieregularnie blogującą o tym, co akurat przyjdzie mi na myśl - czy do swoich znajomych. Nie był też niczym nowym, Book Z Nami od dawna podśmiewa się ze stosików, pewnie wiele innych stron również. Ale zrobiło mi się przykro, że marnuje się tyle dobrego materiału do analizy. 

( Read more...Collapse )

Kiedyś napiszę wszystkie zaległe wpisy. Czają się w różnych plikach, rozsypanych po całym dysku. Co jakiś czas otwieram któryś z nich, dopisuję parę zdań i parę słów notatki o tym, co ma być dalej. Tymczasem czytam. I mam czasami przemyślenia, którymi chcę się podzielić. 

O Jimie C. Hinesie po raz pierwszy dowiedziałam się, gdy trafiłam na link do Striking a Pose zaciekawiło mnie, jak pisze ktoś, kto podjął takie przedsięwzięcie. Wybrałam zbiór opowiadań "Sister of the Hedge and Other Stories". Odczucia po lekturze? Mieszane. 

( Read more...Collapse )

Krótki, spontaniczny wpis o pewnej grupie na fejsbuce. 

Nazwa grupy brzmi właśnie tak, jak tytuł tej notki: "Erpegi są dla dziewczyn". Gdy pojawiła się w powiadomieniach, istniało spore ryzyko, że z miejsca się z grupy wypiszę, zniechęcona szufladkowaniem. Tymczasem - nie. To może być całkiem dobry wynalazek. 

Grupa nie promuje "kobiecego grania" ani stereotypów w żadnym innym wydaniu. Wręcz przeciwnie, póki co jest przede wszystkim platformą dla grających dziewczyn, pokazującą, że nie jest nas wcale tak mało. I to fajne, bo, jeśli by się przyjrzeć, polski fandom erpegowy został zbudowany niemal w całości przez mężczyzn (w innych krajach jest zapewne podobnie, ale nie mam żadnych danych, więc skupię się na najbliższej okolicy). Nie mam tu na myśli bywalców konwentów, ale raczej fandom aktywny, tworzący; jeśli popatrzeć na fora i blogi stricte erpegowe - kobiety są w zdecydowanej mniejszości (jest też dość kuriozalny Polter, na którym udziela się spora grupa graczek, mimo niemal cyklicznych erupcji mizoginii). Konkursy dla MG, na scenariusz, na cokolwiek - znów, większość uczestników to panowie. Tworzenie systemów RPG? Hmm, przypominam sobie Nicole Vegę, kilka pań, które współtworzyły różne podsystemy Świata Mroku, i jedną projektantkę gier indie. Tak, gdybym miała oceniać na podstawie tego, co widzę i wytworów fandomu, doszłabym do wniosku, że RPG to rozrywka niemal wyłącznie męska, a graczki stanowią raczej ciekawostkę niż istotną część zbioru erpegowców. 

I właśnie dlatego uważam, że ta grupa jak najbardziej powinna istnieć - żeby pokazać, ile nas jest, że gramy, tworzymy, mamy swoje opinie i metody. Nie chcę teraz wnikać w powody, dla których kobiety rzadko angażują się w okołoerpegową publicystykę i blogosferę (zgaduję jednak, że normy kulturowe i niechęć ze strony środowiska to dość istotne czynniki). Wśród wielu osób (lub też ja miałam wyjątkowego pecha do takich sytuacji) pokutuje przekonanie, że kobiety co najwyżej grają w swoich nielicznych, nieistotnych małych grupkach, bawiąc się w Simsy, tyle że na mechanice WoDa/D20. Dobrze byłoby to przełamać. A wykazanie, że graczka to nie taki rzadki znów okaz, wydaje mi się dość istotnym elementem tego procesu. Za tym przemawia choćby heurystyka dostępności; inaczej o grających kobietach pomyśli osobnik, który wie, że ktoś, gdzieś miał w ekipie jakąś dziewczynę, a inaczej ktoś świadom tego, że tych graczek jest na tyle dużo, by zrzeszały się w grupy i tworzyły fora. Średnio mi się podoba, że w roku 2012 - który skądinąd obfitował w dość przykre zajścia wobec graczek i fantastek -  taka inicjatywa w ogóle jest potrzebna, ale skoro jest, cóż. Dołączę się. 

Pod cutem znajduje się esej zaliczeniowy, nad którym spędziłam ostatni tydzień. 

Nie jestem z niego dumna. Szczerze mówiąc, zmęczyłam się tym tekstem, perypetiami z uczelnią i własną prokrastynacją (kto jest na mojej fliście, ten wie), a teraz, ilekroć na niego patrzę, widzę fragmenty, które chętnie bym poprawiła i rozbudowała (na przykład bibliografię). Jednak sporo osób wyraziło zainteresowanie, no i może przez moje dyletanctwo przebija gdzieniegdzie coś ważnego, więc wklejam, w ramach krzewienia różnych feministycznych i liberalnych rzeczy. Komentarze, uwagi, przemyślenia i w szczególności krytyka są mile widziane. 

( Read more...Collapse )

Tego wpisu raczej nie będzie można nazwać recenzją. 

( Read more...Collapse )

Niemiłosiernie upalny lipiec przeszedł w równie upalny sierpień, ale że ostatnio kolor zielony i szaliki znajdują się wysoko na liście rzeczy zaprzątających moją uwagę, postanowiłam wykazać się odrobiną pragmatyzmu z myślą o jesieni. 


( Read more...Collapse )

Ten wpis kisił się w mojej głowie od momentu powrotu ze Slot Art Festival i osobiście traktuję go jako ostateczny dowód na to, że nie jestem w stanie zabrać się za nic porządnie bez przekroczenia krytycznego progu niewyspania, wypicia pół litra kawy i odbycia przynajmniej jednej wizyty w laboratorium. Na szczęście dla wpisu wspomnienia ze Slotu są wciąż wyraźne i świeże.
( Read more...Collapse )